| تبليغات | X |
خیـلی خیلی عمیـق بخند !
بگذار که یادگار شان ٫
برای روزگار مبادا
خیـلی خیلی عمیـق بماند ٫
آه ٬ ای افسانه ی بــ ِکر ٬
بالا !
بلند !
نمی توانند ت سرود ٬ و نه می توان کشید ت
و نه می توان نواخت آهنگی ٬ که درنگی تداعی ات کند ٬
- و بزرگی تو آنقدر - ٬ که نمی توان حتی برای جا دادن ت ٬
با لنز ِ دوربین ٬ دست به یقه شد
نزول کن لحظه ای ٬
از این رفعت ِ لا یُدرَ ک !
ببین که بی این همه ابزار ٫
این سینه
تاب ِ تکثیر سینه به سینه ی ابهّت تورا
هیــچ ندارد ...
روی ِ ردیف ِ فال های کاغذی
خسته از تفأل ِ روزانه ٬
لم داده به پهلو
مرغ عشق آبی
خواب می بیند
دوش رفته ست در ِ می کده
خواب آلوده ...
سر قنوت ٬ چشم می دوانم روی دیوار روبرو .
پلاک ِ جهت دار زده اند بالای دیوار ٬
نوشته اند رویش :
« قبله »
میان ِ لاتــُزغ قلوبنــا ٬به خنده ٬ می خوانم :
اشهی لنا و احلی من « قـُبلة » العَـذارا !
پلک هامان را ، برای انسداد گوش هامان
عاریه بگیریم
،
که غایت عرفان بصیرت این چشم ها ،
"دهن بینی " ست .
لحن ِ کوزه گری را ٬
- تا فووت ِ آخرش -
نیک می دانند
بازُوانـت ٬
کـفّـین ِ دستانـت ٬
قامت ِ تـواتـــُر پرده پرده انگشتانـت . . .
مانده ام
در هیبت ِ سکوتِ شیء گــُمشده
که زیرْ چَشمی
حیرانی و اضطرابت در طلب یافتنش را ٬
دُزدکی می پاید
از روزنی ما بین ِ تلّی از کتاب و البَسه !
أَنْزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَآءً فَسَالَتْ أَودِيَةٌ بقَدَرها
فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدا" رَابياً
وَ مِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِى النَّارِ ابْتِغَاءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ
كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَ الْبَاطِلَ
فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَآءً وَ
أَمَّا مَا يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِى الْأَرْضِ
كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْأَمْثَالَ
از آسمان آبی فرو فرستاد پس دره ها و مسیل ها به وُسعت ِ خود جاری شدند
و سیلاب کف ِ بالا آمده ای برداشت
و از آنچه {از فلزات} بر آتش ذوب می کنند تا زیور و کالایی سازند نیز ،
مانند ِ آن کفی بر میآید
خداوند حقّ و باطل را چنین مثال می زند
اما کف به کنار می رود ،
و آنچه مردم را سود می دهد در زمین می ماند .
خداوند اینگونه مثل ها می زند .
هفده . سوره ی رعد
اهوازیْ بلبـلان را تُحفه آورده بودندمان ٫ از دیار پدری
نشانیده بودیمشان مُشرف به حیاط پُر چنارمان ٫
به سپیدْ قفسی ٫ ظریف و بلند پـایه ٫
فضا به جا داشت ٫ هوا هم ٫ خوب آمد و شد می کرد
به خیالِ نُخُست
٫ چشم ِ چهچه ی بهـاری داشتیم ٫
بعدها مابین ِ استمرار ِ خفه ی روزه ی سکوتشان ٫
- اندوهْ عادتی شده بود -
شلختهْ صـوت چندی پرّ و بال زدن ٫ و سُریدن ِ پنجه هاشان
به انحنای قفس ٫ عجیب می نمودمان
قفسی نبودند ٫ بالهاشان قوّت داشت ...
بدوا" با هم " حال هم نمی کردند " ،
سر ِ دیگری نداشتند
عیان بود .
ماده بُلبل ٫
بلبل ذی الـجُـثّه ی صاحب چنار ِ حیاطـمان را چشم داشت
- (که) پاری وقت ها ٫
علی الطلوعین ، از شکاف ِ پنجره میآمد ٫
چنگ میانداخت به قفس و
اُردی بهشتی مویه سر می داد -
فی الجمله ، مُهر ِ بر لب ِ قفس ٫حنـظـل بود
هم روا نبود ، مهـجـوری .
پر دادیمشان
ماده بلبل راه ِ چنار می گرفت
دیگری ٫
پایین ِ پایین ٫
لای چمن ها ٫
به هیبت ِ گنجشک ِ تیـپـا خورده ی سر به لاکـی ،
به اضطراب ٫ این پا و آن پا می کرد ٫ . . .
لـهـجه داشت ، طهرانی نمی دانست
کرختی ِ پلک هایم را ،
- لنگــانه -
لـِــــــــــی لـِـــــــــی می روند ،
رؤیا ها
خــــواب ،
قیطان ِ مژگانـ م را ، می تند درهم
کابوس های م ش ر و حـ ـم را
رُفوو می کند
لیوانک ی دووغ ،
،
از هوش می ...
(×)
« لولا أنكم تذنبون خلق الله خلقًا يذنبون فيَغفر لهم (×) »
اگر گناه نمی کردید ٫
خداوند خلقی دیگر میآفرید ٫
تا گناه کنند و بیامرزدشان .
¤ دنبال ِ تو بودن گُنه از جانب ِ ما نیست !
۲»
تنها که می شوم ٫
چشم در چشم می شویم
۱»
راز رسوب کرده ی نگاهش
- که جایی پُشت مُشت های عنبیه اش ٫
به ترسی کودکانه ٫ میخکوب شده است -
را ...
نمی فهمم
G»
درمانده ی همسفر ِ عمودی ها ٫
بر سر پلّه ی اوّل ..
پّله ها ، مار دارند .
انگار !
هر از گاهی ،
آن پائین سر و صدائی که می شد ،
با طمأنینه اشرافِ مخلوقاتش را برانداز می کرد
و به رسم ِ قدیم ،
زیر ِ لب ، آهی شبیه تبارک اللّـ ... ـه می کشید ٫
پروردگارم .
خنده ات ٬
حکایتِ شیرین ِ
آهنگینْ نمایشی است ٬
از تسلسُل مُروارید هایِ سیم کشی شده ٫
که جز در گرم ِ چهره ات ٫
پای کُرسی ِ نُقلی هیچ مادربزرگی
نَقل نخواهد شد !
سپیدْ دستمال ٫ کنج ِ جیب ِ کهنهْ پالتو ٫
مچالهْ یادگار صولتِ برْد و سرماخوردگی پار ...
٫
گرمْ خاطراتم را برف بارید ٫ ... مانده ایْ تو ؟!
{یادگاریست ز سر حلقه ی شوریده سران ...}
دل ز دســـــتم برده اند اما نمی دانـــم که بُرد
غمزه بر ابرو اشارت می کند ٫ ابروو به چشــم
(بهار شیروانی )
کلاهبرداران ِ شریف ،
کلاهمانرا از پس معرکه برداشتند و
تکاندند و
بر سرمان گذاشتند ،
تا
سرمان بی کلاه نماند
و ما ،
به شکرانه ی این شعف لطیف ،
کلاه هایمانرا ، به آسمان انداختیـــــــــ ... ـــم
نشسته ام زیر ِ هیجان ِ زُل زده ی هالوژن ها ٫
و
تعامل صدای ویززززز شان را با گوش میانی ٫
- با زیر صدای ِ ترکیب آوای قور قور - بغ بغوی ِ فنچ ها -
( در معیّت پُتکِ تاک - تیک ِ لا ینقطع شوفاژ ها ) ٫
{و همّه ی اهتمام هارمونی ِ نافُرم تنهایی ام را } ٫
گرفته ام به باد اســـــــتهزاء !
لحظه هایِ شیشه ایِ شفّافِ شاد ٫
در بستری از اندووه ٫
غم اندود می شوند و
آینه ای میسازند ٫
از جنس ما ...
فلسفه ی ابعاد را چه می شد اگر
- در این زَمهَریر ناموزوون -
خانه ای داشتم ٫ میان ِ هُرم بند بند ِ انگشتانت ّ ؟!!
از سر ِ شکسته ی خیال ِ ما ٫
هوای ِ متـر کردن ِ مٌکرّر ِ تمام ِ حُول و حُوش ِ کووچه ی شُما ٫
به در نمی شود !
طنّازانه پُرسید :" فروشی َن گــُذاشتی شون پُشت ِ ویترین ؟ "
.
.
.
{عهد کردم ٫
شُماره شون - چاهار تا چاهار تا هم -
بالا بره ٫
عینک نزنم . }
ایستاد ،
{ بهانه های نتراشیده اش را ٫ سوهان می کشید }
: " پرهایم اگر سوخت ؟! ... پرهایم ؟! "
.
.
.
نیمه ی راه که رسیدیم ٫
ایستاد .
٫
رفتم
ماند .
پیراهن پاره کرده ی شُماره ی شانزده ،
بحواله ی تلخندی ،
و با برچسب ِ :
" جامه ای در نیک نامی نیز می باید درید ! " ،
بایگانـــــی شد .
هوس ِ سُرخی «انار آبلمبوو » که گریبانگیرت شود ،
خوشی ِ تابسستانه را می گُذاری ته ِ جیبت و
هوای ِ ناف ِ پائیز می کُنی !
.
.
.
فریب ِ رنگی ِ " تــِتراپَک " ها ،
سهم ِ من نیست !
